[OS] Belated Birthday (Johnny-Taeil)

Title: Belated Birthday

Pairing: Johnil

Note: เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการ และเป็นอาการขี้งอนเวิ่นเว้อของพิจ้อนล้วนๆ

  

Belated Birthday

สวัสดีฮะ ผมซอ ยองโฮ สุดหล่อแห่งคณะสังคมศาสตร์แถมยังพ่วงตำแหน่งเดือนมหาลัยอีกต่างหาก แน่ล่ะ การเป็นเดือนคนดังของสถาบัน ย่อมมีแฟนคลับย่อมๆ(อยู่บ้างล่ะมั้ง ) อย่างน้อยก็ต้องมีคนทราบประวัติคร่าวๆบ้างหละน่ะ เช่น ส่วนสูง อาหารที่ชอบ หรือ วันเกิด…… ใช่ วันเกิด..และเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมาเป็นวันเกิดผม และผมก็ได้คำอวยพรวันเกิดจากเพื่อนๆในคณะตามความสนิท เลยไปถึงสาวๆต่างคณะที่ไปสืบวันเกิดผมมาอย่างเงียบๆ… แต่ก็นั่นล่ะนะ

เมื่อถึงวันเกิดทุกคนต้องการอะไรกันครับ ของขวัญงั้นเหรอ โตจนเรียนถึงมหาวิทยาลัยแล้ว การที่จะมาทวงของขวัญวันเกิดก็ดูไม่ใช่เรื่องนะ ว่ามั้ย? คิดดูสิ หากคุณมีแฟน มันต้องมีสักเสี้ยวที่คุณคิดอยากจะได้ของขวัญจากแฟนบ้างสักอย่าง คำอวยพร หรืออะไรที่มากกว่านั้นก็จะดี แต่นี่ ไม่ มี เลย

 

น่าเศร้าเนอะ

 

เพราะเรื่องวันเกิดนี่แหล่ะทำให้ผมเคืองเค้าสุดๆเลย เข้าใจมั๊ยฮะว่ายองโฮคนนี้เคืองมากกก

ใครกันเหรอที่ทำให้ผมจะมีอาการแบบนี้ได้…..มีอยู่คนเดียว

 

มุน แทอิล

 

แฟนของผมชื่อมุน แทอิลครับ หรือพี่แทอิลคนดีของเพื่อนๆในชั้นปี ดีมากจนเพื่อนๆเรียกด้วยความเคารพว่าพี่ ไม่ดีได้อย่างไร แทอิลของผมเป็นคนที่น่ารักมาก มีน้ำใจ ใครไหว้วานอะไรก็ทำให้เขาหมด ไม่ว่าร้ายใคร ยิ้มก็ง่าย แต่คนทั่วไปทำไมชอบว่าทำไมผมชอบคนหน้าบ้านๆก็ไม่รู้ แต่ผมน่ะ มองคนที่จิตใจหน้าตาอะไรนั่นไม่สำคัญ

 

.

เพื่อนๆครับ ผมเองก็ไม่ได้จะเรื่องมากหรือว่า จะมาเป็นอาร์ตตัวพ่อจอมขี้งอนอะไรหรอกนะ แต่ถ้าทุกคนมาอยู่ในจุดที่ผมยืน จุดที่ผมอยากจะอ้อนแฟน จุดที่ผมอยากจะจุด จุด จุด ..เฮ้ย ไม่ใช่  จุดที่อยากให้แฟนเอาใจไม่ได้ลืมวันสำคัญของเราน่ะครับ แต่เขาลืมอะ ร้อยทั้งร้อยต้องไม่พอใจแทอิลเหมือนผมอย่างแน่นอน คอนเฟิร์ม!~

.

.

.

เรื่องมันเกิดเมื่อปลายเดือนที่แล้ว

มา  ผมจะเล่าให้ฟัง

 

 สวัสดีครับ พวกเราเป็นตัวแทนจากคณะบริหารฯจะมาโคงานกีฬามหาลัยที่จะจัดขึ้น ฝากตัวด้วยนะครับ เหล่าหนุ่มหล่อจากคณะที่ว่าส่งเสียงทักทายกันมาอย่างสดใสเลยครับเพียงเท่านี้ก็เรียกความสนใจจากหนุ่มสาวในห้องสโมสรนิสิตได้แล้ว ยิ่งคนที่พูดนำมาก่อนนั่นรู้สึกจะชื่อฮันซลเนี่ยจะดูเด่นกว่าเพื่อนเลยนะ แต่หล่อสู้ผมไม่ได้หรอก หึหึ

ด้วยความยินดีครับ ฝากตัวด้วยนะ  ตาหนูเตนล์ตัวเล็กของสโมฯ รีบวิ่งไปต้อนรับอย่างดี แถมมีฝากตัวกลับอีกต่างหาก ทำท่าหูกางหางโผล่เป็นหมาน้อยเจอเจ้าของไปได้  เดี๋ยวคอยดูเหอะ … ไปเล่นหูเล่นตา ยิ้มหวานอย่างนี้ …ผมจะฟ้อง แจฮยอนเพื่อนเลิฟของผมให้งอนกันไปเลย ไม่ช่วยเคลียร์แน่ๆ

หลังจากคุยคอนเส็ปงานกันคร่าวๆ ยังพบว่าต้องมีอีกหลายอย่างที่ต้องประชุมร่วมกัน จึงนัดเวลากันครั้งหน้า เสร็จแล้วคนจากคณะบริหารจึงขอตัวกลับเพราะเขามีเรียนต่อ …..จากหางตาของผมที่เหลือบไปเห็นก่อนที่พวกนั้นจะออกไป ผมเห็นนะว่าแทอิลของผมกำลังรั้งมือฮันซลไว้ แถมมียิ้มหวานให้ด้วยอีก นี่มันอะไรกัน

 

ผมเคยบอกกับตัวเองว่า

 

ผมไม่ใช่คนที่หึงพร่ำเพรื่อ….

ผมไม่ใช่คนที่จะไม่ถามเหตุผลก่อน…

ผมไม่ใช่คนที่จะมาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องพวกนี้….

 

แต่นี่

นอกจากพ่อคุณจะจับมือกันไว้แล้ว ยังคุยหัวร่อต่อกระซิก หัวเราะคิกคักกันอีก ไหนจะสายตาที่มองกันด้วย

มันเกินกว่าที่จะให้ผมไม่คิดนะครับ พอผมเดินเข้าไป พวกเขาทั้งสองก็ผละออกจากกัน ดูว่าแทอิลจะตกใจเล็กน้อย

แล้วรีบหันมาหาผม ส่วนฮันซลก็รีบเดินตามเพื่อนๆไป ยังมีหันมาบ๊ายบายอีกแน่ะ -*-

 

คุยอะไรกันหรอ เอาล่ะ….ผมลองใจเย็นถามดู

 

เปล่า…ก็ทักทายกันเฉยๆ

 

‘เปล่า…ก็ทักทายกันเฉยๆ…..อ่อเหรอ แล้วไอ้ที่ผมเห็นน่ะ…ใครกัน(วะ)ที่จับมือกันไว้  ผมไม่เข้าใจว่าทำไมแทอิลต้องโกหกด้วย ทั้งๆที่ผมเห็น ผมเห็นจริงๆนะฮะ สาบานได้เลย

 

หึ…ในเมื่อเขาไม่บอกผม ผมก็ไม่ง้อแล้วละฮะ เคือง….เข้าใจไหม มุน แทอิล เข้าใจไหมว่า ยองโฮนี้เคืองงงงง

 

มันยังไม่จบเท่านี้ฮะ….เพราะแทอิลขอเบอร์ติดต่อฮันซลที่ทิ้งไว้ให้ที่เตนล์ซึ่งเป็นเลขาสโมฯ เห้ย มันไม่ใช่แล้ว ขอทำไม ไหนว่าไม่มีอะไร ไง โอเค ดูเหมือนผมเป็นคนขี้งอนใช่มั้ย ขี้หึง ขี้หวงใช่มั้ย ยอมรับก็ได้ ตามนั้นแหล่ะ ทำไงล่ะ ก็ผมรักของผมนี่ แถมยังบอกกับเตนล์อีกนะว่าจะไปเป็นคนโคงานกับทางนั้นเอง   เฮอะ! เจาะจงและเสนอตัวขนาดนี้ ยังจะบอกผมว่าไม่มีอะไรอีกหรอ

 

ยองโฮรู้สึกเคืองใจระดับสิบ!

 

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

 

ตอนนี้ผมกลับมาที่ห้องด้วยอาการมึนตึง ขึ้นลิฟท์มาไม่คุยอะไรกับใครทั้งนั้น ห้องผมมีกันอยู่สี่คนครับ มีผม แทอิล แจฮยอน และโดยองอีกคน

แทอิล…ยองโฮมันเป็นอะไรเปล่า ตั้งแต่ออกจากห้องสโมฯ ชั้นว่ามันเงียบๆแปลกๆ 

แม้ผมจะเดินนำหน้าทุกคนอยู่ เดินแบบไม่สนใจใครเท่าไร แต่คำถามที่แจฮยอนถามมันก็อยู่ในระยะที่พอจะได้ยิน

เอ่อ…สารภาพก็ได้ ผมเองก็เงี่ยหูฟังอยู่เหมือนกันล่ะแทอิลจะว่าไงบ้างจับอาการได้บ้างมั้ย นี่แสดงออกเด่นชัดมากนะรู้ยัง

.

.

.

.

 “ไม่รู้สิ

 

 

ไม่รู้สิ  3 พยางค์  สั้น- ง่าย -ได้ใจความ! ขอบคุณนะแทอิล ที่ทำให้ผมไม่เคืองใจ แต่ตอนนี้

งอนแล้ว มาง้อด้วย!

ชั้นว่านายน่าจะไปถามดูสักหน่อยนะ เผื่อมันไม่สบายหรือเปล่า ช่วงนี้ยิ่งหนาวๆอยู่ด้วย

 

แจฮยอนเพื่อนรัก T___T ดูสิ ขนาดคนไม่ค่อยใส่ใจเพื่อน(คนนี้)ให้ใจแต่กับแฟนอย่างมันยังเป็นห่วงผม แต่คนที่ผมอยากให้มาใส่ใจบ้างกลับไม่สนใจผมเลย

ผมมันน่าเบื่อสำหรับเขาแล้วใช่ไหม ใครก็ได้บอกผมที

 

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

 

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ..ใกล้วันเกิดผมเข้ามาทุกที เชื่อไหมว่าแทอิลเขาไม่มาสนใจผมเลย  …จะมีก็เขามาคุยบ้างนิดหน่อย เช่น

 

จะไปโรงอาหาร  จะเอาอะไรหรือเปล่า …. แต่ก็เหมือนถามลอยๆ

 

ยองโฮวันนี้ฉันไม่ไปกินข้าวเย็นด้วยนะ ขอโทษน้า พอดีมีธุระ   ผมก็มึนๆนะแต่ก็พยักหน้ารับคำไปตามเรื่องตามราว

 

ที่น่าโมโหขึ้นมาอีกเรื่องก็คือ ปกติแล้วแทอิลจะต้องบอกราตรีสวัสดิ์กับผมก่อนนอนทุกคืน ย้ำนะฮะว่าทุกคืน แม้จะเจอหน้ากันทุกวันที่เรียนก็ตามแต่คนเป็นแฟนกันอะ มันก็ต้องมีบ้างใช่ปะ แต่หนึ่งสัปดาห์มานี่มีเพียง “ฉันนอนก่อนนะ ง่วง”   

ยากจะร้อง TTTTTTT wTTTT

และมันก็ผิดสังเกตอยู่นิดนึงตรงที่ว่า หลังจากที่คนจากคณะบริหารมาที่สโมฯวันนั้นแล้ว แทอิลมักจะแอบผมไปคุยโทรศัพท์คนเดียวและก็มักจะขอตัวออกมาก่อนเพื่อนคนอื่นตลอดทั้งสัปดาห์ไม่มาจะมาคุยก็เรื่องเรียนนิดๆหน่อย จะให้ถามเหรอ ไม่มีทาง ยองโฮคนจริงลองได้งอนแล้วไม่อยากจะสนใจด้วยว่าเขาจะไปไหนหรือทำอะไร

แต่… ก็มีอยู่ครั้งนึงหลังจากเลิกเรียน ผมแอบตามเขาออกมาแหล่ะ (ไหนบอกไม่สนใจไง)  เห็นขารีบวิ่งไปหาใครไม่รู้ที่ยืนรออยู่แถวเสาหลังป้ายคณะบริหารฯด้านหน้ามหาวิทยาลัย ผมรีบจะเดินตามไปให้ทันแต่ก็ไม่ทันเห็นเพียงแทอิลก้มหยิบอะไรข้างๆผู้ชายคนนั้น ที่รู้ว่าเป็นผู้ชายเพราะผมเห็นด้านหลังของเขาไวๆ แล้วทั้งคู่ก็ลับตาไปอย่างรวดเร็ว

 

มีลับลมคมในที่สุด!

.

.

.

.

.

 

เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหล่ะ จนวันนี้ก็ล่วงเข้าวันที่ 8 กุมภาพันธ์แล้วละครับ พรุ่งนี้ก็วันเกิดผมแล้ว แต่ช่วงวันเกิดผมก็ไปคาบเกี่ยวถึงวาเลนไทน์พอดี ทุกคนก็ดูสนุกสนานกับเทศกาลที่จะมาถึงกันจนจะลืมวันเกิดผมแล้วละมั้ง

ผมสิ ไม่มีอารมณ์จะไปสนุกกับใครทั้งนั้น จะวันเกิดหรือวาเลนไทน์ก็ตาม ถึงผมยังยิ้มแย้มเป็นปกติกับทุกคน แต่กับแทอิลคนเดียวล่ะที่ยังตึงๆกันอยู่ วันเกิดที่จะมาถึงนี้ สงสัยผมต้องเหงาแน่เลย แจฮยอนก็บอกว่าจะนัดเตนล์ไว้ว่าจะไปซื้อหนังสือพรุ่งนี้ โดยองก็ติดงานที่ชมรมเพลง ข้ออ้างเถอะผมรู้ว่าเขากำลังจีบรุ่นพี่ในชมรมอยู่  แล้วผมล่ะ…. อยู่เฝ้าห้องคนเดียวอย่างนั้นเหรอ ไม่นะ TTwTT

 

จริงๆแล้วผมวางแผนจะพาแทอิลไปกินข้าวในวันเกิดผมเหมือนกันนะ ถึงจะเป็นวันเกิดผมแต่ก็อยากใช้เวลากับคนที่รักไง  แต่ดูสิ …ความสัมพันธ์ของผมกับเขาเป็นแบบนี้ ผมไม่มีอารมณ์ที่จะพาเขาไปไหนได้หรอกต้องทะเลาะกันแน่ๆ

 

ผมกำลังนั่งคิดอะไรต่อเพลินๆ สักพักก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาในห้อง…..ไม่ใช่ใครฮะ แทอิลนั่นเอง

 อ้าว ทำไมนั่งอยู่คนเดียวละ คนอื่นไปไหนกันหมด โธ่…พ่อคุณยังมีหน้ามาถามอีกเนาะ ก็นี่มันจะตีหนึ่งครึ่งเข้าไปแล้ว

คนอื่นเขาก็เข้านอนกันหมดแล้วน่ะสิ นายน่ะแหละที่เข้าห้องดึก ไม่ดูนาฬิกาบ้างหรือไง เฮ๊อะ…

 

นอนกันหมดแล้ว ผมตอบออกไปเรียบๆ

 

แล้วทำไมนายไปไม่นอน”  แทอิลหันมาถามผมหลังจากที่เขาถอดรองเท้าและวางกระเป๋าเก็บเรียบร้อยแล้ว ฮึ! สนใจด้วยหรอว่าผมจะนอนหรือไม่นอน

ทีตัวเองออกไปข้างนอก ไม่คิดว่าผมจะเป็นห่วงบ้างหรอ น้อยใจอะ TwT

 

ก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ ยังไม่ง่วง ….นายไปไหนมาล่ะ กลับซะดึก จริงๆต้องถามว่า ไปไหนมา ตีหนึ่งเข้าไปแล้วเพิ่งจะกลับ มากกว่านะฮะ  ว่าไหม

 

อ่อ พอดีว่าฮันซลเขาโทรมาหาเมื่อตอนเย็นน่ะ เลยออกไปหาเขา คุยเพลินน่ะ เลยดึกไปหน่อย

 

ได้ยินเหมือนผมไหมฮะ ฮันซลโทรมา แค่คำนี้ที่ได้ยิน สมองของผมก็ประมวลผลเสร็จแล้วล่ะฮะ แทอิลออกไปหาฮัลซลแน่ๆ แล้วคำพูดต่อมาของแทอิลยืนยันได้เป็นอย่างดีว่ามันตรงกับที่ผมคิด

 

ก่อนที่ผมจะทันได้พูดอะไร เสียงของแทอิลก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

 

ง่วงแล้วล่ะ ขอไปนอนก่อนนะ ว่าแล้วก็เข้าห้องไปเลย ทิ้งให้ผมนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอย่างที่เขาเข้าใจต่อไป

 

แทอิล…..ฉันโกรธนายแล้ว!!!

 

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

 

ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาเห็นร้านรวงประดับตกแต่งหลอดไฟสีต่างๆ มองเลยไปอีกมุมก็เห็นร้านค้าและคาเฟ่นำช่อดอกกุหลาบและสติ๊กเกอร์หัวใจมาตกแต่งร้านให้ดูน่ามองรับเทศกาล ดูสนุกสนานและมีความสุข

แต่อย่าลืมว่าวันนี้วันเกิดผมนะ วาเลนไทน์นั่นก็จะรีบฉลองไปไหน แฮปปี้เบิร์ทเดย์ให้ผมก่อนสิ

 

แจฮยอนออกไปกับเตนล์แล้ว ยังดีที่ก่อนออกไปมันติดโพสอิสอวยพรวันเกิดไว้ แสดงว่าคืนนี้ไม่กลับล่ะสิ  โดยองก็ไปชมรมแล้ว ส่วนแทอิลก็ออกไปไหนไม่รู้แต่เช้า ใช่เลย เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ทุกอย่าง ผมอยู่ห้องคนเดียวอย่างเงียบเหงา มีเพียงโทรศัพท์จากทางบ้านโทรมาอวยพรวันเกิดเท่านั้น

วันเกิดผมก็ผ่านไปอย่างเงียบๆ เกิดเงียบๆนอนอยู่ห้องโง่ๆ เงียบๆ คนเดียว ดี๊ดี TT.TT

 

 

หลังจากวันเกิดผมควรจะเรียกร้องมั้ยว่าแทอิลลืมอะไรหรือเปล่า หวังว่าเขาจะไม่ลืมวันเกิดผมแต่เขาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ได้ ผ่านแล้วผ่านเลย ยองโฮไม่คิดมาก ไม่เล๊ยยยยยยย

ผมคิดว่าแทอิลคงจะรู้แหละว่าผมงอนเขาน่ะ ฮึ..คราวนี้ผมทั้งโกรธทั้งงอนจริงจังเลยล่ะ ต่อให้มาง้อก็จะไม่ให้ง้อด้วย! 

.

.

.

.

มึง ออกไปด้วยกันหน่อยสิ ไปเลือกของขวัญเป็นเพื่อนหน่อยดิ ไม่รู้ว่าเตนล์จะชอบแบบไหนอะ แล้วกูรู้หรือไงละครับเพื่อน ทั้งเตนล์และแจฮยอนก็เกิดเดือนเดียวกับผมนี่แหล่ะสงสัยจะแลกของขวัญควบวาเลนไทน์ไปด้วยเลยมั้ง เฮ้อ เลือกไปผมก็ไม่ได้ด้วยสักหน่อย แต่เอาเหอะ ดีกว่าอยู่ห้องคนเดียว ไปก็ไป

 

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

 

แจฮยอนเพื่อนเลว! ได้ของขวัญที่ต้องการแล้วทิ้งให้ผมเดินกลับห้องคนเดียวซะงั้นอะ ค่ำๆมืดๆอย่างนี้ ใครดักฉุดไปทำไง (ใครจะฉุดแกวะคะ ตัวเป็นยักษ์ขนาดนั้น)

ผมรีบเดินจนถึงอพาร์ตเมนท์ที่พักพิง อากาศข้างนอกนี่หนาวใช้ได้เลยแฮะ ไม่ไหวแล้ว คิดถึงฮีตเตอร์กับผ้าห่มอุ่นๆแล้วนะเนี่ย รีบไขกุญแจเข้าไปเลยดีกว่า

 

ทันทีที่ผมไขกุญแจเข้าไป ผมเห็นเทียนไขเล็กๆจุดเรียงรายจากหน้าประตูเข้าไปข้างใน แล้วก็ได้ยินเสียงเพลงเบาๆคลอมา

ใครมาเล่นอะไรแบบนี้เนี่ย ผมรีบเดินเข้าไปข้างใน แล้วผมก็เห็น กลางแสงเทียนนั่น…แทอิล  เขานั่งอยู่ที่โซฟาพร้อมกล่องของขวัญในมือ

 

“Happy Belated Birthday” เสียงนุ่ม กระซิบข้างหูผม บ้า! ผมก็เขินเป็นนะ แต่ยังคงไว้ฟอร์ม ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไร ก็บอกแล้วไงต่อให้มาง้อ ผมก็จะไม่ให้ง้อ

 

“……….”

 

 

สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ เขายื่นกล่องของขวัญให้ผม

 

 

“……….”

 

 

อ้าว เป็นใบ้ไปซะแล้วหรอเนี่ย

 

ใครเป็นใบ้ ผมถามเสียงเขียว

 

ก็พูดได้นี่นา แล้วทำไมไม่พูดกับฉันล่ะ พูดไม่พอยังจะยิ้มแล้วหยิกแก้มผมอีก นี่ไม่รู้เลยหรอว่าทำไม พี่แทอิลคนดีศรีคณะ

 

ทำอะไรของนายน่ะ ไม่ได้ไปหาฮันซลหรือไง”  ถามอย่างนี้จะพาลไปหรือเปล่าเนี่ย

 

ก็ไปหามานะ ตอนเลิ…..” 

 

แล้วกลับมาทำไม ทำไมไม่ไปอยู่กับเขาล่ะ  ผมถามสวนขึ้นด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง

 

แทอิลยิ้ม แล้วเดินเข้ามากอดผม ผมสะบัดตัวจะหนี แต่เขาก็เอากอดและเอาคางเกยไหล่ผมไว้  สุดท้าย…ผมก็ไม่เคยหนีลูกอ้อนของเขาพ้นสักที

 

ถามอย่างนี้ ……หึงหรอ

 

คิดไปเองหรือเปล่า ใครหึงนายกัน”  ถึงมันจะมีส่วนถูกก็เหอะ แต่เรื่องอะไรจะยอมรับ

 

หรือว่าทั้งหึงทั้งงอนที่ฉันออกไปหาฮันซล ถ้างั้นของ้อได้มั๊ย ลูกอ้อนลูกชนสุดฤทธิ์

 

ไม่เอา ไม่ให้ง้อ ไม่ๆ ผมยังดื้อเพ่งต่อ

 

ฮันซลน่ะ ฉันรู้จักตั้งแต่เรียนกวดวิชาไม่คิดว่าจะมาติดที่เดียวกัน สนิทกันอยู่นะ แต่ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันหรอก เพิ่งจะรู้ก็วันที่เขามาที่สโมฯแหล่ะ แค่ขอให้เขาช่วยอะไรฉันอย่างหนึ่งแค่นั้นเอง

 

แล้วจะมาบอกผมทำไม ผมไม่อยากฟังเรื่องราวว่าใครจะเจอใคร ติดต่อกันยังไงหรอกนะ

แทอิลเห็นผมไม่ตอบ เขาเลยค่อยๆคลายอ้อมกอด แล้วหันไปหยิบกล่องของขวัญขึ้นมา ผมปรายตามองตาม

 

ตั้งใจทำเลยนะเนี่ย จะไม่สนใจมันหน่อยหรอ แทอิลชูตุ๊กตาเป็นรูปการ์ตูนของตัวเองที่สวมใส่ชุดกะลาสีน่ารัก ขยับดุ๊กดิ๊กไปมาอยู่ตรงหน้าผม  ผมว่าเขาคงขอให้เพื่อนที่เรียนอยู่ศิลปกรรมวาดหน้าตาตัวการ์ตูนให้แน่ๆเลย  และในอ้อมแขนของตุ๊กตาแทอิลนั้นกำลังกอดลูกแอ๊ปเปิ้ลผลป่องๆละหม้ายคล้ายแก้มผมอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มเเย้ม

 

ฉันก็แค่ให้ฮันซลเขาสอนว่าเย็บตุ๊กตายังไงก็แค่นั้นเอง เห็นสูงๆหล่อๆอย่างนั้นไม่น่าเชื่อใช่มั้ยว่ามีงานอดิเรกคือตัดตุ๊กตา ที่ไม่อยู่บ้านก็ไปเย็บเจ้าตัวนี้แหละ

 

ผมยื่นมือไปรับตุ๊กตาจากแทอิล น่ารักดีเหมือนกันนะ ผมอมยิ้ม เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าแทอิลก็ทำอะไรน่ารักๆอย่างนี้เป็นด้วย

 

แล้วทำไมต้องทำเป็นตุ๊กตารูปนายด้วยล่ะ ให้ฉันก็ต้องทำเป็นตุ๊กตาฉันสิ

 

ทำเป็นตุ๊กตาฉัน นายก็จะได้กอดมันเวลาคิดถึงฉันไง แล้วตุ๊กตาตัวนี้ก็แอปเปิ้ลอยู่ด้วยแก้มป่องเหมือนนายเลย เห็นมั๊ย

 

ขอบใจนะ ผมอ้อมแอ้มตอบ เขินแล้วนะ หายงอนก็ได้ ง่ายๆอย่างนี้แหล่ะ

 

แล้วไหนของขวัญฉันล่ะ วาเลนไทน์น่ะ นี่ทวงนะ

 

ไม่มี”  โกหกคำโตเลยล่ะครับ ของขวัญของแทอิลที่ผมจะให้มันก็ซ่อนอยู่ในตู้เขานั่นแหละแต่ฟอร์มเยอะไง ไม่บอกซะงั้น

 

ไม่แฟร์เลย เรารึก็อุตส่าห์ตั้งใจทำของขวัญให้ น่าน้อยใจจัง สาบานได้ว่านี่เป็นคำพูดของแทอิลที่ตีมึนมาตลอดหลายสัปดาห์ มาโหมดอ้อนซะงั้น ทำสายตาดูน่าสงสารเชียว แต่ไหนๆเขาก็น่ารักกับผมแล้วนี่ จะไม่ให้ก็ดูแล้งน้ำใจไปหน่อย

.

.

.

.

.

.

.

.

 

จุ๊บ!

 

ผมก้มตัวลงเล็กน้องมอบริมฝีปากแทนคำขอบคุณ ไม่ทันที่ผมจะผละตัวออก วงแขนแข็งเรียวของแทอิลก็โอบกอดผมไว้อีกครั้ง ริมฝีปากที่นุ่มนวลของนั่นประทับลงมาที่หน้าผากผม แทอิลค่อยๆไล่จูบลงมาทีละน้อย จาก หน้าผาก ดวงตา ลงมาที่สันจมูก จนถึงริมฝีปากที่ผมเพิ่งจะมอบให้เขาไปเมื่อกี๊

ผมหลับตาพริ้มรับจุมพิตจากเขา ความหวานจากขนมใดที่เคยได้ลิ้มลองมา เทียบไม่ได้เลยกับความหวานของรสจูบที่แทอิลมอบให้

ท่ามกลางเสียงเพลงเปิดคลอและแสงเทียนที่วูบไหวอยู่ในห้องทำให้บรรยากาศโรแมนติกมากขึ้นกว่าเดิม 

แทอิลยังคงจูบผมไม่ละหน้าหนีไปไหน

แทอิล….  ถ้าไม่หยุดเดี๋ยวจะหาว่ายองโฮไม่เตือนนะครับ “ไปในห้องดีกว่านะ”  ไม่ต้องทันถึงห้องละ มือผมก็ไล้แผ่นหลังแทอิลขึ้นมาเรื่อยๆแล้ว

 

.

.

.

.

.

.

พรึ่บ!!~

 

 

เฮ้ย!!!~” 

 

 “แฮะๆ ขอโทษครับเพื่อน พอดีมือมันไปโดนสวิสต์ไฟ…”   เตนล์! มาได้ยังไงเนี่ย ข้างๆนั่นก็แจฮยอน กลับเข้ามาตอนไหนกัน

 

พวกนาย! ผมทั้งเขินทั้งอาย พวกนั้นดันมาเห็นตอนที่ผมจูบกับแทอิลอยู่พอดีเลย แทอิลก็ยืนยิ้มขำ ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยนะ กลายเป็นผมที่เขินเองซะงั้น แทอิลไม่เขินไม่ว่าแถมยังกอดผมไม่ปล่อยเลยนี่

 

ไม่ต้องเขินหรอกมึง เห็นมาตั้งแต่ต้นแล้ว  แจฮยอน ไอ่เพื่อนทรยศ ยังจะมาแซวกันอีก วันหลังฉันจะจับแกไปทำเป็ดต้ม

ผมว่าให้เขาอยู่กันสองคนดีกว่านะฮะ เพราะดูเหมือนว่ายองโฮอาจะมีอะไรค้างคา

เตนล์!!  ใครสั่งใครสอนให้พูดอย่างนี้ จะให้ผมเขินตายกันไปข้างเลยใช่มั๊ย ต้องเป็นเพราะแจฮยอนเสี้ยมสอนมาแน่ๆ

ผมหันไปทำสายตาดุใส่ทั้งสองคน กำลังจะอ้าปากต่อว่าแก้เขิน แต่สองคนนั่นก็ไวจริงๆ หันหลังวิ่งเผ่นแผล็วไปแล้ว แถมยังมีปิดไฟไว้เหมือนเดิมอีก พวกนี่นิ

 

ไม่ต้องไปโมโหพวกนั้นหรอก เขาอุตส่าห์มาช่วยจุดเทียน แจฮยอนก็ช่วยพานายออกไปข้างนอก”  รู้เห็นเป็นใจกันหมดเลยนะ

 

แทอิล ฉันขอนายอย่างสิ มีอะไรก็บอกกัน อย่าปล่อยให้ฉันคิดเองแบบนี้ ได้มั้ย

 

มีอะไรที่ฉันให้ยองโฮไม่ได้บ้าง คราวนี้ก็อยากจะเซอร์ไพรซ์เท่านั้นเอง เอาเป็นว่า…ขอโทษที่ทำให้คิดมาก ตกลงไหม ผมยิ้มและพยักหน้ารับ

 

งั้นต่อจากนี้ไป นายต้องอยู่กับฉันทุกๆวันนะ ผมวาดวงแขนไปกอดเอวเขาไว้ และแทอิลก็กอดผมไว้เช่นกัน

 

ได้…ไม่ว่าจะวันเกิด วันวาเลนไทน์ หรือวันไหนๆ แทอิลจะอยู่ข้างๆยองโฮ คนนี้ตลอดไป” 

 

แทอิลก็ดีอย่างนี้แหละ เข้าใจอะไรง่าย รู้จักง้อผม แล้วที่สำคัญเขาก็รักผมมากกว่าใคร

 

เสียงเพลงวันวันเกิดยังคลอมาเรื่อยๆ เปลวเทียนในห้องยังส่องสว่าง เราสองคนยังอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน

 

ผมมีความสุขจัง

 

 

สุขสันต์วันเกิดนะยองโฮ

 

 

.

End

Talk: ยังไม่ช้าไปใช่ไหม ยังอยู่ในเดือนกุมภาอยู่เนอะๆ^^ ขินอ่า ร้างการเขียนฟิกไปนาน หากอะไรตรงไหนมันขัดๆ

หรือว่าเเป้กก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ >w<